Bill Cunningham ช่างภาพแฟชั่นข้างถนน ผู้ร่ำรวยความสุข

วันก่อน ระหว่างที่เปิดหาคลิปความรู้เรื่อง Street Photo ไปมา บังเอิญเหลือบไปเห็นชื่อหนังสารคดีที่ผ่านตาบ่อยครั้ง แต่ไม่ได้ดูสักที นั่นก็คือ “Bill Cunningham New York” สารคดีของช่างภาพสตรีทสายแฟชั่นชื่อดังของ The New York Times ที่สิงสถิตอยู่ใน New York มาเกือบทั้งชีวิต เหล่าเซเลบ ดารา เหล่าบ.ก.นิตยสารยักษ์ใหญ่ (เอาเป็นว่าระดับ Anna Wintour ) ต้องเกรงใจ แต่แกกลับใช้ชีวิตเรียบง่ายมาก ง่ายมากซะแบบคนทั่วไปมองว่าจนนั่นแหล่ะ ที่สำคัญคือแกอายุอานามก็ปาเข้าไป 86 แล้ว เราชอบดูงานสตรีทของศิลปินทุกยุคทุกสมัย ซึ่งแต่ละคนสไตล์ก็แตกต่างกันไปตามบุคลิกนิสัยใจคอ แต่สำหรับแนวแฟชั่นนี่เรายอมรับเลยว่า ไม่ค่อยได้ดูเท่าไหร่ คืออาจจะชอบแนว Street Portrait อยู่บ้าง แต่ไม่ถึงขนาดเจาะจงแบบลุงแกนี่ ก็เลยเป็นสาเหตุที่ปล่อยผ่านสารคดีเรื่องนี้อยู่เรื่อยๆไป แต่ด้วยอะไรมาสะกิดต่อม ก็เลยลองเปิด Netflix หาดู ดันมีซะอีกแน่ะ.. (จริงๆแล้วถ้า search ใน youtube ก็มีนะ) ต้องบอกเลยว่าตลอดเวลาชั่วโมงกว่า Bill Cunningham New…

รูปครอบครัวญี่ปุ่นจากฟิล์มที่ถูกทิ้งไว้ 10 ปี หวังว่าเค้าจะได้เจอ..

ช่วงนี้ไม่ค่อยได้หากล้องเก่าๆมาขายเท่าไหร่ เพราะไม่มีเวลาเลย แถมเดี๋ยวนี้คนขายกล้องฟิล์มก็เยอะมากกกกก ตามความฮิต จริงๆมันสนุกดีนะ แต่ว่ามันต้องใจเย็นๆเหมือนนั่งตกปลา จะใจร้อนไม่ได้เลย เพราะอาจจะได้กล้องห่วยๆมา พอได้กล้องมาก็ต้องมานั่งเช็คสภาพ ส่วนใหญ่ก็ต้องส่งช่างนั่นล่ะ ชุบชีวิตมันใหม่ บางตัวนี่มันเหมือนหลับไปหลายสิบปี เราชอบอารมณ์ตรงนั้นนะ แบบว่ากล้องที่อยู่ในมือคนอื่นมาหลายสิบปี เจ้าของอาจจะไม่อยู่แล้วก็ได้ ตอนนี้มันฟื้นขึ้นมาทำหน้าที่ของมันได้อีก นอกจากกล้องแล้ว สิ่งที่มักจะได้แถมมาบ่อยๆก็คือ “ฟิล์มค้างกล้อง” คือนึกออกมั๊ยว่าเวลาเราเบื่ออะไรหรือเลิกใช้อะไร มันจะไม่ได้ถูกเลิกใช้แบบเก็บเรียบร้อยเท่าไหร่หรอก ไอ้กล้องนี่ล่ะตัวดี นึกถึงคนถ่ายๆไป ฟิล์มยังไม่หมดม้วนหรอก ก็เกิดไม่ใช้มันซะอย่างนั้น หมกอยู่ในห้องเก็บของอะไรก็ว่าไป นานๆไปก็ลืมแล้วว่าเคยถ่ายอะไร พอมันถูกส่งต่อไปยังซาเล้ง ร้านขายของเก่า อะไรแบบนี้ บางร้านก็ไม่ได้เอาออกหรอก ก็อยู่มันทั้งอย่างนั้น ตอนเราขายกล้องก็เหมือนกัน มันก็มักจะติดมากับกล้องแบบนี้บ่อยๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นของเรา บางอารมณ์ก็เอาฟิล์มนั่นล่ะไปล้าง (ข้อดีของการล้างฟิล์มเองที่บ้าน) ซึ่งหลายๆครั้งก็นึกว่าเออ ถ้าเราเป็นเจ้าของรูปพวกนี้ เราคงดีใจที่ได้เห็นมันนะ ส่วนหนึ่งที่เราชอบการถ่ายรูปด้วยฟิล์มก็เพราะทุกครั้งที่เราถ่ายไปแล้ว กว่าจะกลับมาล้างแล้วได้ดูรูปเนี่ย มันใช้เวลากว่าดิจิตอลอยู่แล้ว มันเลยได้อารมณ์ว่าเราลืมเรื่องนั้นไปแล้ว พอมาดูอีกทีเหมือนได้เปิดกล่องของขวัญ ลุ้นว่าในนั้นมันจะมีอะไรบ้าง แล้วลองคิดดูว่า ถ้าฟิล์มม้วนนั้น มันไม่ได้ถูกล้างเลยเป็นสิบปี!! แล้วเราได้กลับมาเห็น มันคงเป็นความรู้สึกที่ดีมาก และไอ้เจ้าฟิล์มม้วนนึงที่ติดกล้องมากับเรา มันก็เป็นแบบนั้นเลย เราได้กล้อง Mamiya M Time…

เขียนไดอารี่ด้วยฟิล์ม JULY 2014

 camera : voightlander bessa r film : cinestill tungsten 800t ปกติวันพุธจะเป็นวันพักผ่อนของเราสองคน ซึ่ง Brown Sugar เป็นแพลนที่คิดไว้นานแล้ว แต่ไม่มีโอกาสได้ไปสักที วันพุธนี้ตอนกลางวันก็ผลัดการพักผ่อนออกไปทำงานแทน ก็เลยตกลงว่า งั้นดึกๆเราไปที่นี่กันดีกว่า     0 6 . j u l y . 1 4 camera : olympus xa film : kodak gold 200 ช่วงนี้ต้องพาแม่มาทำแผลทุกวัน เพราะแม่โดนไทเกอร์เจ้าเก่ากัด โรงพยาบาลแถวบ้านนี่มันไม่มีดีสักที่เลย     0 7 . j u l y . 1 4 0…

เขียนไดอารี่ด้วยฟิล์ม JUN 2014

        0 7 . j u n . 1 4 ก่อนจะ Road Trip 12 วันจะเริ่ม ต้องไล่บี้งานกับ Supplier จนหัวหมุน ระหว่างคุยงานอย่างเคร่งเครียด ต้องถ่ายรูปคู่เก็บเป็นที่ระลึกสักใบ // กล้อง #Bessa R ปี 2000 . Skopar 35mm // // ฟิล์ม #Kodak Gold 200 // // #Tetenal C-41 for Developed Film //       1 0 . j u n…

คลอง Social Online ที่เต็มไปด้วยขยะทางอารมณ์

เราตั้งใจไว้สักพักว่าจะเขียนเรื่องนี้เก็บเอาไว้ ว่าในช่วงเวลานึงของสังคม มันมีปรากฏการณ์ที่ไม่รู้ว่าน่าสนใจหรือน่าสะพรึงมากกว่ากัน (ส่วนตัวคิดว่าน่าสะพรึงมากกว่า) จากหลายๆปีที่ทั้งโลก Social (จริงๆมันควรจะพูดเต็มๆว่า Social Online อะไรแบบนี้ แต่ ณ วันนี้ แม่งก็แทบจะเป็น Social ของทุกคนจริงๆ ) มันเติบโตมา แทรกซึมอยู่ในทุกรูขุมขนของคน จากที่มันอยู่ในจอคอม มันก็ลามมาในมือถือ จนกลืนกินเป็นอวัยวะนึง อีกหน่อยมันก็คงไปอยู่ในแว่น ในนาฬิกา ในรองเท้า ในปาก ในซอกเล็บเรากันเลย มันไม่แปลกที่โลกจะเดินมาถึงจุดนี้ แต่การแทรกซึมของ Social มันไม่ได้กลืนกินแค่ร่างกายเรา แต่มันกลืนกินจริยธรรมของเรา สติของเรา วุฒิภาวะของเรา ในขณะที่ Social เติบโต เหตุการณ์บ้านเมืองมากมายเกิดขึ้นมากมาย เหมือนจงใจทดสอบความเป็นมนุษย์ในวันที่โลกมีการสื่อสารแบบนี้ เราเห็นด้านมืดของคนรอบตัว ที่สมัยก่อน เราคุยกันในที่ทำงาน เราคุยกันที่โรงเรียน คุยกันที่มหาลัย เราไม่เคยเห็นมุมนั้นของคนเหล่านั้น มันเหมือนวันนึงเราพร้อมใจกันเทขยะทางอารมณ์ลงไปในคลอง  Social ที่อยู่หลังบ้าน เราไม่ขอยกตัวอย่างประโยคต่างๆ หรือทัศนคติด้านลบไว้ในที่นี้ เพราะเท่ากับเราก็เทขยะของบ้านอื่นลงไปในคลองเช่นกัน แต่เอาเป็นว่า.. รู้ใช่มั๊ย? ว่าเราหมายถึงประโยคอะไรบ้าง? ในขณะที่คลองแห่ง…

เขียนไดอารี่ด้วยฟิล์ม MAY 2014

    0 2 . m a y . 1 4 ใบ้หวย . เป็นตู้คอนเทนเนอร์ที่ตั้งไว้ข้างๆทาง เป็นเส้นทางขี่จักรยานที่เราลัดเลาะไปเรื่อยๆ จุดนั้นมันเป็นจุดก่อสร้างหมู่บ้านอยู่ แล้วก็มีตู้นี้ตั้งทิ้งไว้ // กล้อง Olympus 35 SP ปี 1969 // // ฟิล์ม Fujicolor Superia 100 Expired // // Tetenal C-41 for Developed Film //     0 3 . m a y . 1 4 ขี่จักรยานผ่านแทบทุกวัน รูใต้ทางที่กำลังทำจากราชพฤกษ์ไปบางใหญ่ จังหวะดีมีคนงานนั่ง อีกคนโพสอีกด้าน แต่พอเดินเข้าไปขอถ่าย…

บันทึกความจำ “Othello” ครั้งหนึ่งของชีวิตเด็กม.6

เช้าวันที่ 13 พฤษภาคม 2557 : วันนี้ตื่นสายอีกแล้ว ล่อไปแปดโมงครึ่ง เจ้าส้มแมวเหมียวมาร้องแง๊วๆอยู่ที่ระเบียงหน้าห้องนอนขอเข้า เราลุกขึ้นมาเช็คอีเมลเล็กน้อย มีโน่นนั่นนี่หลายอย่างที่ต้องทำประจำวัน ในอีเมลกองนั้น มี Message มาจาก SoundCloud บริการสำหรับ Upload ตัว Audio ต่างๆเอาไว้ ก็เหมือน Youtube แต่ไอ้นี่มีแค่เสียง ในอีเมลนั้น ถูกส่งมาจากน้องคนนึงที่ส่ง Message มาจากเพลงที่เรา Upload เอาไว้ เป็นเพลงที่เคยทำเอาไว้สมัยเรียน ม.6 ที่เซนต์คาเบรียล ใจความสรุปคร่าวๆว่า น้องได้ฟังเพลงนี้สมัยที่เรียน ม.ต้นที่เซนต์คาเบรียล และดีใจที่ได้ฟังอีกครั้ง จนตอนนี้ได้ทำงานเป็นโปรดิวเซอร์เพลงไปแล้ว และเป็นแรงบันดาลใจในการที่ได้มาทำงานด้านนี้         ในวูบนั้น มันเหมือน Time Machine ที่พาตัวเองย้อนกลับไปสมัย ป.6 วันที่เรายืนดูพี่ปอนด์ ธนา ลวสุต มาเล่นคอนเสิร์ตสมัยวงไฮดร้าให้เด็กเซนต์คาเบรียลทุกคนฟัง พี่ปอนด์เองก็เป็นศิษย์เก่า และเป็นศิษย์เก่าที่เป็นแรงบันดาลใจให้เราเล่นดนตรีเสมอๆตั้งแต่เริ่มหัดเล่นดนตรี เราใฝ่ฝันจะเป็นโปรดิวเซอร์ตั้งแต่วันนั้นที่ยืนดูคอนเสิร์ตกลางสนามบอล ถึงจะไม่รู้ว่าโปรดิวเซอร์มันต้องทำอะไรบ้าง…

เขียนไดอารี่ด้วยฟิล์ม APRIL 2014

วันนี้ส้มเริ่มนอนสบายขึ้นอีกสเตป มีการก่าย พาด ในหลายท่วงท่า // กล้อง Olympus 35 SP ปี 1969 // // ฟิล์ม Kodak Gold 200 // // Tetenal C-41 for Developed Film //   0 7 a p r 1 4 . ระหว่างเดินทางไปทำธุระ ก็ค้นพบว่าบังเอิญใส่เสื้อกับกางเกงสลับสีกับคุณภรรยา เลยคิดกันว่าน่าถ่ายรูปคู่จริงๆ ช่วงบ่ายๆขับรถไปคุยงานเย็บผ้าของพวกเรา ก็เจอบ้านนึงกำลังยกโต๊ะเครื่องแป้งเก่ามาทิ้งหน้าบ้าน ได้ทีเลยจอดรถแล้วเดินลงไปถ่ายซะเลย // กล้อง Olympus 35 SP ปี 1969 // // ฟิล์ม Kodak Gold 200 //// ล้างน้ำยา…

ชีวิตจะเป็นยังไง? ถ้าไปเที่ยวน้ำหนาว พกแค่กล้องฟิล์ม ไม่ใช้แม้แต่ไอโฟน

หลายๆคนได้อ่านเรื่อง “เอาล่ะวัยรุ่นทั้งหลาย!.. มาเลือกกล้องฟิล์มที่เหมาะกับตัวเองกันเถอะ” ที่เราเขียนแนะนำการเลือกซื้อกล้องฟิล์มไป รวมถึงล่าสุดที่เขียนแนะนำ “มาเลือกถ่ายฟิล์มสีให้โดนๆกับ 12 ฟิล์มสีที่หาง่ายๆในตลาด” รวมถึง!! ทุกรีวิวกล้องฟิล์มแบบบ้านที่เขียนไปในบล็อคนี้ก็มีฟีดแบคที่ดีมากนะ หลายๆคนพอจะเลือกกล้องในแบบของตัวได้ แต่หลายๆคนก็อาจจะงงๆอยู่บ้าง ไม่เป็นไร.. แอดมา facebook.com/artyt หรือในบล็อกนี้ หรือแม้แต่ Instagram art3t ก็ถามกันได้นะ เราชื่อ”ซัน”นะ เผื่อใครยังทักไม่ถูก เพราะงงกับชื่อบล็อกเนี่ย พอได้แลกเปลี่ยนพูดคุยกับน้องๆเพื่อนๆพี่ๆหลายๆคนเรื่องการเลือกซื้อกล้องฟิล์ม การถ่ายรูปกล้องฟิล์มแล้ว เลยอยากแชร์ประสบการณ์การเลือกกล้องคู่ใจ ว่าเราเลือกยังไง? เลือกแบบไหน? เลยคิดว่า ถ้าจะแชร์แค่ว่าเลือกกล้องฟิล์มที่ชอบยังไงเฉยๆ ก็คงธรรมดาไป เลยคิดว่าต้องมีตัวอย่างประสบการณ์จริงการออกรอบกันสักหน่อย ว่าถ้าสถานการณ์จริงที่เราใช้งาน เราจะถนัดแบบไหน เอาแบบกล้องฟิล์มล้วนๆเลยนะ ไม่ใช้กล้องดิจิตอล หรือ iPhone , iPad เลย ผลออกมา จะเป็นยังไง?..  และสุดท้ายเลย เราจะถ่ายและล้างฟิล์มเองจนจบขั้นตอน เพราะเคยโดนถามว่า ในเมื่อเราไม่ได้ล้างฟิล์มเอง แล้วมันจะเป็นผลงานเรา 100% ได้ยังไง? พอดีมีช่วงที่เราไปงานแต่งงานเพื่อนที่ลพบุรี ก็แพลนกับคุณภรรยาว่าจะไปเที่ยวกันต่อ วางแผนจองที่พักกันที่อุทยานแห่งชาติน้ำหนาว (ซึ่งไม่คาดหวังความหนาว เพราะนี่ก็หน้าร้อนเต็มๆ)…

เขียนไดอารี่ด้วยฟิล์ม March 2014

3 m a r 1 4 . สำเพ็งเข้าสู่หน้าร้อนเต็มตัว หลังจากสั่งซื้อของกับ supplier จนเสร็จ ขากลับขึ้นรถแทบสลบ เพราะร้อนตับแตก ถ่ายคุณภรรยาเป็นที่ระลึกในวันแห่งความร้อน   // กล้อง Olympus Pen F ปี 1963 // // ฟิล์ม Agfa Vista 200 // 8 m a r 1 4 . เดินทางมางานแต่งเพื่อนที่ลพบุรี แถวอำเภอชัยบาดาล งานแต่งจริงๆวันที่ 9 แต่มาพักก่อนคืนนึง เพราะงานเช้ามากทีเดียว ตรงทางเข้ารีสอร์ทที่มาพักนี่เห็นแวะถ่ายกันทุกคน // กล้อง Olympus Pen F ปี 1963 // // ฟิล์ม Agfa Vista 200…

เขียนไดอารี่ด้วยฟิล์ม Febuary 2014

ตั้งแต่เริ่มถ่ายรูปด้วยฟิล์มทั้งหมดในแต่ละวัน แล้วโพสลงบน Instagram . art3t เขียนบันทึกสั้นๆเอาไว้ ตั้งใจไว้ว่าจะรวบรวมเอาจากในนั้นแหล่ะ มาเรียงเป็นไดอารี่ในแต่ละเดือน เดือนก่อนๆมันดูกระจัดกระจายไปหน่อย เลยเริ่มต้นที่เดือนกุมภานี่แหล่ะ พอลองเอามาเรียงเสร็จก็รู้สึกดีนะ ดูเป็นไดอารี่ช่วยจำชีวิตในแต่ละเดือนได้ 0 5 f e b 1 4 . เรียงแถว . เช้าวันนี้ แก๊งค์แมวที่คลั่งไคล้การกินนม บางตัวก็ไม่ได้ชอบมาก แต่เห่อตามตัวอื่นก็มี มาต่อคิวกินน้ำกัน // กล้อง Olympus Pen D ปี 1962  // // ฟิล์ม ILFORD PAN 400 // 0 6 f e b 1 4 : ระหว่างขับกลับจากสระแก้ว ผ่านฉะเชิงเทรา เจอสวนสนุกที่ฝรั่งจนไม่น่าเชื่อว่าอยู่จุดนี้ ค่าเข้า 10 บาทเท่านั้น…

เหตุผลของการใช้กล้องฟิล์ม ในวันที่โลกใช้ไอโฟนถ่ายรูป

ประมาณปี 1999 เรายังจำได้ว่าเป็นปีแรกที่เราได้สัมผัสกับกล้องดิจิตอลตัวแรก เป็นกล้องดิจิตอลมือสองของ Fujifilm ที่พี่สาวหิ้วกลับมาให้จากญี่ปุ่น ขนาดความละเอียด 1 ล้านพิกเซล เค้าบอกว่า เป็นตัวตกรุ่นแล้วที่ญี่ปุ่น เลยขายถูก ในราคา 10,000 บาท ถือว่าล้ำมากสำหรับวันนั้น สิ่งแรกที่คนเราจะรู้สึกได้และอยากทำกับการมีกล้องดิจิตอลครั้งแรก (ลองจินตนาการในยุคนั้นนะ คนยังถ่ายกล้องฟิล์มกันอยู่) คือ เราสามารถถ่ายทุกสิ่งรอบตัวโดยไม่บันยะบันยัง และไม่ต้องแคร์คนล้างอัดรูป (แม้ว่าเมมโมรี่กล้องวันนั้น จะมีแค่ 16 MB) มันเป็นความแปลกใหม่จนเราลืมเจ้ากล้องฟิล์มไปในทันที เราพกกล้องตัวนั้นติดตัวตลอดทุกๆวัน ถ่ายไปเรื่อยๆอย่างมีความสุข เวลาผ่านไปจนถึงวันนี้ก็ 15 ปี แปลกที่ความล้ำของเทคโนโลยีวันนี้ ทั้งถ่ายรูปได้สวยขึ้น ง่ายขึ้นไม่รู้กี่เท่า มันกลับทำให้เรายิ่งคิดถึงเครื่องมือเก่าๆ ที่ล้าสมัยเข้าไปทุกที ในวันที่มือถือถ่ายรูปได้คุณภาพดี โดยเฉพาะไอโฟนที่ก้าวไปถึงไหนแล้ว บางคนว่ามันดีกว่ากล้องดิจิตอลหลายๆตัวในตลาด จนตลาดกล้องคอมแพคดิจิตอลสะเทือน ต้องดิ้นรนกันอย่างกระอักเลือดในยามนี้ เราเริ่มต้นเขียนบล็อคเกี่ยวกับกล้อง Mirrorless ที่สามารถเอาเลนส์เก่าๆมาใช้ได้ไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อน วันนั้นเรายังปฏิเสธการถ่ายรูปด้วยฟิล์มแบบเต็มตัว เพราะรู้สึกไม่มั่นใจว่า เราจะใช้มันในชีวิตประจำวันยังไง ถึงแม้ว่าเราจะไล่ถอดเลนส์เก่าของพ่อที่เก็บเอาไว้ เอามาใส่กับกล้องดิจิตอลอย่างสนุกสนาน ได้รูปสวย รูปโทนเก่าถูกใจมาก แม้แต่หลายๆคนที่เล่นกล้องฟิล์มยังคิดว่าเราถ่ายรูปด้วยฟิล์มเลย แต่ความรู้สึกบางอย่างมันเหมือนกับยังไม่สุด ประกอบกับได้ไปอ่านประวัติกล้อง…