รีวิวกล้องฟิล์มแบบบ้านๆ Olympus mju Stylus ทั้งสองเวอร์ชั่น เกิดมาเพื่อ SNAP!

เราเคยรีวิวกล้องประเภทคอมแพค ออโต้โฟกัสไปครั้งนึงนะ นั่นคือ Fujifilm Klasse S ซึ่งอันนั้นเป็นกล้องคอมแพคระดับพรีเมี่ยม ฉลาดและคุณภาพสูงเทียบกับกล้องฟิล์มตัวโปรๆแบบพอฟัดพอเหวี่ยงกันได้ ซึ่งราคามันก็จะโหดตามคุณภาพไปด้วย สำหรับมือใหม่ก็อาจจะหูย…ไม่ไหวว่ะ.. อยากได้กล้องคอมแพคเหมือนกัน ถ่ายง่ายๆเหมือนกัน แต่ถูกๆมีมั๊ย? …มีสิ Olympus mju ซีรีย์ (ใครๆก็จะออกเสียงว่า เอ็ม-จู แต่จริงๆมันอ่านว่า พิว อันมาจากเครื่องหมายทางวิทยาศาสตร์แปลว่า Micro) มีมากมายหลายตัวมากๆเลย แต่เราขอพูดถึงเฉพาะตัวพ่อ ต้นตระกูล mju กันดีกว่า ไอ้เจ้า mju นี้จริงๆแล้วเป็นผลผลิตที่พัฒนาการมาจากซีรีย์ Olympus XA ในช่วงต้นยุค ’80s ซึ่งถือว่าเป็นกล้องคอมแพคที่เจ๋งมากๆแล้วในยุคนั้น แต่เมื่อเทคโนโลยีดีขึ้น โดยเฉพาะออโต้โฟกัสที่ดีขึ้นเรื่อยๆ ทำให้กล้องคอมแพคในยุค ’90s หันไปเป็นกล้องแบบออโต้โฟกัสจริงๆจังๆกันหมด (ออโต้โฟกัสในยุค ’80s มันเป็นแค่การ Zone Focus กะระยะให้เท่านั้น ยังไม่ฉลาดพอที่จะโฟกัสได้เป๊ะๆ) ด้วยความดีงามของ XA ที่มีเลนส์เจ๋งมากๆ บอดี้ที่เล็กมากๆ ทำให้มันถูกดัดแแปลง พัฒนาในช่วงต้นยุค ’90s จนกลายเป็น mju ซีรีย์…

13 วันแห่งทริปถ่ายรูปลอนดอน ที่ไม่มีบิ๊กเบน และเซลฟี่ ตอนที่ 2

ความเดิมตอนที่แล้ว  13 วันแห่งทริปถ่ายรูปลอนดอน ที่ไม่มีบิ๊กเบน และเซลฟี่ ตอนที่ 1 ขี้เกียจเล่าต่ออยู่นานเลย รู้สึกว่าถ้าไม่เล่าจะยิ่งลืมและขี้เกียจพิมพ์อีกต่างหาก เลยกัดฟันพิมพ์ต่อไป (ดูลำบากเนอะ) หลังจากที่เราอยู่ในลอนดอนมา 5 วันแล้ว ในแพลนเราคือตั้งใจว่าจะออกจากลอนดอนไปเที่ยวที่ Cornwall เมืองชายทะเลอันลือชื่อ สมัยเด็กๆเราเคยเห็นภาพ Cornwall ในหนังอะไรสักอย่างแหล่ะ จำไม่ได้เหมือนกัน แต่มันจำติดตากับภาพประภาคารท่ามกลางอากาศขมุกขมัว ดูเศร้าจัง แต่ในความเศร้า มันก็ดูสวยอย่างประหลาด เลยรู้สึกว่าสักวันจะไปเยือน แม้ว่าจะมาถึงอังกฤษอยู่หลายที แต่ทุกทีก็มีที่อื่นให้ต้องไปก่อนตลอดเลย จนมาครั้งนี้ก็คิดว่า เออ..ไปสักทีเว้ย ซึ่งคราวนี้เลยตั้งใจว่าจะขับรถไป เพราะขับไปไม่ยาก จะว่าไกลก็ไม่ไกลมากด้วย (ราวๆกรุงเทพ-นครสวรรค์) จะได้มีแวะระหว่างทาง ได้เที่ยวโน่นนั่นนี่บ้าง จากการสำรวจ (ด้วย Google Map) มาแล้ว พบว่าเราสามารถขับรถไปตามทางด่วน ผ่านเมือง Bristol แล้วก็ไปแวะนอนที่ Yeovil สักคืน (เป็นเมืองเล็กๆก่อนจะถึง Cornwall นิดหน่อย) จะได้ไม่เหนื่อยเกินไป แล้วค่อยขับไปถึง Cornwall ซึ่งสมัยนี้การจองอะไรต่างๆนี่สบายมาก จองรถเอย จองที่พักเอย เช้าวันที่…

“อนาคตกล้องฟิล์มในอีกไม่กี่ปีนี้ จะเป็นยังไง?”

ภาพ Alfred Bina เมื่อวานนี้  เป็นข่าวสะเทือนวงการคนรักฟิล์มอีกเป็นระลอก นั่นคือการประกาศยกเลิกการผลิตฟิล์ม FP-100 ฟิล์มประเภทโพลารอยด์ที่ฉีกออก (แปลเป็นไทยแล้วยากจุง.. คือถ่ายเสร็จแล้วดึงแผ่นที่ปิดเอาไว้ออก สักพักภาพมันจะปรากฏขึ้นมาน่ะนะ) ของทาง Fujifilm ซึ่งถือว่าเป็นฟิล์มประเภทนี้แบบโปรฯตัวสุดท้ายของโลกแล้ว.. จากนี้ไปก็เตรียมตุนเอาไว้เลยสำหรับคนที่ใช้อยู่เป็นประจำ (สมัยก่อนมักใช้กับพวกกล้อง Medium Format เวลาที่ช่างภาพเค้าจะถ่ายเทสดูว่าจัดแสงโอเคมั๊ย ก่อนจะถ่ายด้วยฟิล์ม Medium Format จริงๆ อะไรแบบนี้) จนมีการออกมาเรียกร้องกัน บางคนถึงกับสร้าง #Fujinotfilm เป็นการตอบโต้ทาง Fujifilm กันอย่างดุเดือด เราก็เลยมานั่งทบทวนว่า “อนาคตฟิล์มในอีกไม่กี่ปีนี้ จะเป็นยังไงวะ?” ซึ่งเราเคยเขียนเอาไว้เรื่องนึงคือเรื่อง “ฟิล์มยังไม่ตาย ยังอยู่ได้เพราะดิจิทัล” แต่วันนี้จะมาชวนให้คิดอีกมุมนึง สำหรับเรา.. เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเกินความคาดหมายเท่าไหร่ ก่อนหน้านี้ Fujifilm ประกาศยกเลิกการผลิตฟิล์มอย่างต่อเนื่องในช่วง 2-3 ปีมานี้ ไอ้ตัวเด็ดๆอย่าง Provia 400X หรือ Neopan Acros 400 อะไรแบบนี้ จนเหลือฟิล์มหลักๆอยู่ไม่กี่ตัว ตัวอย่างเช่น Fujicolor Superia ทั้งหลายแหล่…

ทำไงดี? กลัวฟิล์ม Fog เวลาโดน X-ray ตอนเดินทางไปต่างประเทศ

ปัญหาโลกแตกทุกครั้ง โดยเฉพาะเวลาช่วงหน้าเทศกาลที่คนไปเที่ยวต่างประเทศกันเยอะๆ มักจะมีคำถามมาบ่อยๆว่า “พี่.. จะไปประเทศ XXX พกฟิล์มไปจะเป็นอะไรมั๊ย?” อาจจะด้วยเพราะคำขู่ที่มีมานมนานเกี่ยวกับปัญหา “Fog” หรือผลกระทบต่อฟิล์มที่ยังไม่มีการถ่าย โดยเครื่อง X-ray ตามสนามบิน ทำให้เกิดเอฟเฟคคล้ายๆหมอกบนภาพ มีผลต่อสุขภาพจิตของคนรักฟิล์มเสมอมา ในความเป็นจริงแล้ว ผลกระทบที่เกิดจาก X-ray ที่เอามาแชร์ๆกัน อาจจะเกิดจากปัญหาอื่นๆได้อีกมากมาย เช่น กล้องมีปัญหา , การถ่ายภาพที่มีปัญหา , การล้างฟิล์มที่มีปัญหา , การสแกนฟิล์มที่มีปัญหา ฯลฯ แต่ด้วยความนอยด์ ก็เลยเหมารวมไปว่าเป็นปัญหาที่เกิดจากเอาฟิล์มผ่านเครื่อง X-ray ก็เป็นไปได้ด้วย เราก็เลยทำการพิสูจน์ให้ดูเป็นตัวอย่าง เป็นการเสี่ยงตายครั้งสำคัญ เมื่อช่วงปลายปีที่แล้ว เราแบกฟิล์มกว่า 50 ม้วน คละแบบ ตั้งแต่ ISO 50 ยัน ISO 400 (ซึ่งโดยส่วนใหญ่ ตามคู่มือของปัญหาการ X-ray จะบอกว่า ฟิล์มที่มีความไวแสงสูงจะมีปัญหามากกว่า) เดินทางจากกรุงเทพ – เวียดนาม และ เวียดนาม…

Kodak ปลุกผีกล้องฟิล์ม Super 8 ในงาน CES 2016

Jeff Clarke ซึ่งเป็น CEO คนปัจจุบันของ Kodak ออกมาโชว์สินค้าที่สวนทางกับทุกสิ่งอย่างในงาน CES 2016 ปีนี้ ที่ปกติแล้วใครๆก็มาโชว์นวัตกรรมที่มันล้ำๆสุดยอดกันทั้งนั้น แต่สำหรับ Kodak กลับโชว์ในสิ่งที่คนรักฟิล์มทั่วโลกต้องตะลึง เมื่อบริษัทเตรียมวางจำหน่ายกล้องถ่ายหนังฟิล์ม 8mm. Kodak Super 8 Camera ซึ่ง Super 8 ดั้งเดิมนั้น เคยวางจำหน่ายเมื่อ 50 ปีที่แล้ว โดยคอนเซปของ New Super 8 นี้มันคือการเอาฟังก์ชั่นต่างๆที่ดิจิตอลยุคนี้ไปรวมกับความเป็นอนาลอค ไม่ว่าจะตัวเลนส์ที่เปลี่ยนได้ , มีไมค์ที่สามารถต่อเข้าตรงกับกล้องได้ , จอภาพแสดงผลดิจิตอล, พอร์ตต่างๆที่รองรับไปดิจิตอลได้ ฯลฯ Jeff บอกว่า รายได้จากธุรกิจฟิล์มของ Kodak ปัจจุบันอยู่ที่ 10% ของธุรกิจทั้งหมดของบริษัท  แม้จะไม่ใช่สัดส่วนใหญ่ แต่มันคือแก่นแท้ที่ Kodak พยายามรักษาไว้เสมอ เขาเชื่อว่าจากการที่เหล่าผู้กำกับชั้นแนวหน้าหันมาช่วยผลักดันธุรกิจฟิล์มในช่วงปีสองปีมานี้อย่างหนักหน่วง จนเชื่อว่าน่าจะกลับมาทำกำไรได้ในปีนี้ (อ่านข่าว CEO ของ Kodak ขอบคุณ Star Wars ทำธุรกิจฟิล์มกำไรอีกครั้ง)…

ตัดสินใจได้หรือยัง? ใช้ฟิล์ม ISO เท่าไหร่ดีเวลาไปเที่ยว?

  มีคำถามบ่อยๆ เกี่ยวกับการเลือกใช้ฟิล์ม ว่าควรใช้ฟิล์มไวแสงเท่าไหร่ ทั้งฟิล์มสี ฟิล์มขาวดำเลยนะ โดยเฉพาะเวลาช่วงเทศกาลแบบนี้แหล่ะ เลยคิดว่า เฮ้ย! ทำชาร์ทง่ายๆเบื้องต้น สำหรับคนที่คิดไม่ออกจริงๆ มันคงไม่ได้ลงลึกอะไรมากนะ เหมาะกับคนที่ตัดสินใจไม่ถูกเวลาไปเที่ยวอะไรแบบนี้น่ะ วิธีใช้ก็ง่ายๆ ดูก่อนว่าปกติเราเน้นถ่าย “วิว” หรือ “คน” จากนั้นก็ดูต่อไปว่า สมมติวิวนะ ก็ถ่ายเวลาไหน กลางวัน เช้า อะไรแบบนี้ ก็ลากเส้นตามเส้นสีเดียวกันนั้นไปเรื่อยๆ โดยเราจะบอกประกอบไว้ที่ด้านล่างด้วยว่า ISO เนี่ย ยิ่งสูง ยิ่งได้ความไวชัตเตอร์มากขึ้น แต่เกรนมันจะหยาบนะ อะไรแบบนี้ คิดว่าน่าจะดูกันเข้าใจ     บทความโดย SUN ผู้สนับสนุนหลัก  Husband and Wife Shop จำหน่ายอุปกรณ์ถ่ายภาพฟิล์ม กล้อง อุปกรณ์ล้างฟิล์ม สแกนฟิล์ม และบริการต่างๆ

Kodachrome ตำนานฟิล์มที่สีสวยที่สุดในโลก

หลายครั้งที่มีคนถามเกี่ยวกับฟิล์มสีที่ถ่ายสวยที่สุดคือตัวไหน? ช่างภาพรุ่นใหญ่หลายๆคน ก็มักจะต้องกล่าวถึงเจ้าฟิล์มสีตัวหนึ่งเป็นเสียงเดียวกันเลย จะเปรียบไปแล้ว เจ้าฟิล์มที่ว่านั้นมันก็เหมือนไดโนเสาร์ที่เคยยิ่งใหญ่ในโลกใบนี้แต่ไม่มีวันฟื้นกลับมาได้ จนเป็นตำนานเล่าต่อกันของช่างภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจ เมื่อเราพลิกดูรูปถ่ายระดับตำนานทั้งหลายที่เป็นภาพสี แทบจะทั้งหมดนั้นก็จะต้องระบุชื่อเป็นฟิล์มตัวนี้อีกนั่นแหล่ะ ไม่ว่าจะเป็นภาพยนตร์ขนาด 8 mm.ที่ถ่ายไว้ในเหตุการณ์ลอบสังหาร JFK เมื่อปี 1963 หรือ เหตุการณ์เรือบิน Hindenberg ไฟไหม้ที่ถูกถ่ายในเวอร์ชั่นสีเมื่อปี 1936 รวมไปถึงภาพนิ่งสาวน้อยอัฟกันสุดคลาสสิคของ Steve McCurry เมื่อปี 1985 ประวัติศาสตร์ของฟิล์มสีที่ยาวนานตั้งแต่ช่วงยุค ’30s ยาวนานถึง 75 ปี นี่คือที่สุดของฟิล์มสีที่กลายเป็นตำนานแบบไม่มีวันย้อนกลับมาอีกแล้ว นั่นก็คือ “Kodachrome” Kodachrome คือแบรนด์ในซีรีย์หนึ่งของ Kodak ผู้ผลิตฟิล์มเจ้าใหญ่ของโลกจนถึงปัจจุบันนี้ (ต้องคอยย้ำอยู่เสมอนะ ว่าเขายังผลิตฟิล์มกันอยู่น่ะ)  มันคือฟิล์มสีสไลด์ที่มีลักษณะสีเฉพาะไม่เหมือนใคร มีวิธีการบันทึกภาพลงบนฟิล์มที่แปลกจากฟิล์มทุกตัว โดดเด่นจนช่างภาพระดับตำนานแทบทุกคนต้องหลงรักมัน เปรียบเสมือนถ้าเป็นฟิล์มขาวดำก็ต้อง Kodak Tri-X ถ้าฟิล์มสีก็ต้อง Kodachrome แบบนั้น ว่ากันว่า ฟิล์ม Kodachrome นั้นไม่มีอะไรแทนได้ เพราะมีสีที่ไม่จัดจ้านเกินไปเหมือน Velvia ของ Fujichrome แต่ดูนุ่มนวล ดูดีมีชาติตระกูลกว่าฟิล์มใดๆ…

Jeff Bridges ช่างภาพกล้องพิสดาร ระดับดารารางวัลออสก้าร์

ใครที่เป็นแฟนๆหนังฮอลลีวูด คงจะคุ้นเคยกันดีกับ Jeff Bridges กันบ้างแหล่ะ ถึงจะไม่ใช่แฟนหนังก็คงคุ้นหน้าแกอยู่ดี เพราะเล่นหนังดังๆไว้เยอะไปหมด คุณน้า Jeff นี่แกมีความเป็นศิลปินสูงมาก ไม่ใช่แต่เป็นดาราฝีมือดี (ถ้าจำได้คือแกคว้าออสก้าร์จากบทนำในหนังเรื่อง Crazy Heart ที่แกเล่นเป็นศิลปินคันทรี่แหลวแหลกนั่นแหล่ะ )  แกยังเป็นทั้งนักร้อง นักดนตรี นักแต่งเพลง ทำอัลบั้มของตัวเองมาก็หลายชุด แถมตระเวนเล่นคอนเสิร์ตด้วย และที่สำคัญ… แกเป็นช่างภาพ ความเป็นช่างภาพในตัวแกนี่ก็ไม่ธรรมดาเลย เราเป็นคนที่ชื่นชมและชื่นชอบช่างภาพที่ยึดมั่นในแนวทางของตัวเอง ไม่วอกแวกไปกับยุคสมัยที่เปลี่ยนแปลงไป มีลายเซ็นต์  มีวิธีการถ่ายภาพ การสื่อสารในเรื่องราวที่อยากจะเล่าจากมุมมองที่ชัดเจน ซึ่งน้า Jeff แก มีคุณสมบัตินั้นครบถ้วนเลย Jeff Bridges แกเริ่มถ่ายภาพมาตั้งแต่สมัยมัธยมโน่น จริงจังถึงขนาดล้างฟิล์ม อัดภาพเองอย่างบ้าคลั่ง น้าแกเคยให้สัมภาษณ์ไว้ว่า จริงๆแล้วสมัยก่อนแกก็ไม่ได้ชอบล้างฟิล์มเท่าไหร่เลย แต่มันดันเป็นขั้นตอนที่สำคัญมาก ( ถ้าไม่ล้างฟิล์มก็ไม่ได้เห็นภาพน่ะสิ..) แต่แกชอบมากคือขั้นตอนของการอัดภาพ! การที่ได้เห็นภาพมันค่อยๆปรากฏขึ้นมา มันเหมือนความมหัศจรรย์ ความภูมิใจที่ใช้เวลากับมันตั้งแต่ถ่าย ล้าง ยันอัดภาพ ซึ่งหลายๆครั้งก็ลืมไปแล้วว่าได้ถ่ายอะไรมา ทุกครั้งที่ได้อัดภาพ มันก็เลยเสมือนการได้แกะของขวัญวันคริสมาสต์แบบนั้นเลย สิ่งที่เด็ดดวงมากของน้า Jeff แกก็คือ แกหลงใหลในกล้อง Widelux เอามากๆ…

รีวิวเลนส์แบบบ้านๆ Lomo LC-A Minitar-1 เลนส์ที่เกิดมาเพื่อการสตรีท

ครั้งนี้มาแปลก ปกติจะรีวิวแต่กล้องฟิล์มนะ ครั้งนี้จะรีวิวเลนส์ คือจริงๆร้านเราเองก็เป็นตัวแทน มีสินค้าของ Lomography ขายด้วย หลักๆก็ฟิล์มนั่นแหล่ะนะ แต่ยังไม่เคยจริงจังสินค้าอื่นๆของทาง Lomo เลย ด้วยความที่เรานี่ก็ขาสตรีท ไอ้เลนส์ LC-A Minitar-1 Art Lens ตัวนี้ก็ดันป่าวประกาศมาเลยว่า เฮ้ย นี่เกิดมาเพื่อสตรีทนะเว้ย.. แหม่… ออกตัวกันขนาดนี้ ก็เลยอยากลองเป็นธรรมดา ต้องขอขอบคุณทาง Lomography Thailand สำหรับเจ้าเลนส์ Minitar-1 ที่ให้มาหยิบยืมลองกัน คราวนี้เราเอามาลองแบบสตรีทจ๋าๆกัน ต้องออกตัวก่อนว่า ปกติแล้ว ไม่ใช่แฟนพันธุ์แท้กล้อง Lomo เอาซะเลย ด้วยสเปคของเลนส์ตัวนี้ เป็น M Mount สำหรับกล้อง Rangefinder พวก Leica ทั้งหลาย หรือจะเอาไปใส่พวกกล้อง Mirrorless ทั้งหลายก็ได้ ก็แปลงไปใช้ได้ ส่วนใหญ่ที่รีวิวๆกันก็เป็นกล้องดิจิตอลกันเป็นส่วนใหญ่ วันนี้เราก็เลยขอจัดเต็มแบบฟิล์มๆกันไป มาดูแพคเกจกันก่อนดีกว่า ตามสไตล์ของ Lomo เอง แพคเกจนี่ก็จัดเต็มมาก ดูดีมีชาติตระกูล…

รีวิวกล้องฟิล์มแบบบ้านๆ : กล้อง Nikon FE กล้อง SLR หล่อเข้มเรโทร

ถ้าใครอ่านรีวิวกล้องฟิล์มเรามาตลอด จะเห็นว่า เราไม่เคยรีวิวกล้องประเภท SLR เลย ซึ่งก็จะมีคนถามมาตลอด เพราะเอาจริงๆคือมีคนเล่นกล้อง SLR มากที่สุดในบรรดากล้องฟิล์มทั้งหลายเนี่ย ด้วยความที่มันราคาไม่แพงและคุณภาพดี ใช้งานง่ายอะไรแบบนี้ เมื่อนานมาแล้วเคยคิดจะรีวิว Olympus OM-1 ซึ่งส่วนตัวเป็นกล้อง SLR ที่เราชอบมาก แล้วก็มีผ่านมือมาหลายตัวเลย  แต่.. จนแล้วจนรอดก็ยังไม่ได้เขียนสักที การรีวิวนี่ต้องบอกว่า ถึงเราจะใช้คำว่า รีวิวแบบบ้านๆ แต่มันก็จริงจังอยู่ประมาณนึง เพราะความบ้านๆที่ว่าหมายถึง พยายามอธิบายเรื่องเทคนิคให้ออกมาเรียบง่ายที่สุด ไม่ใช่แบบว่าเป็นสเปค ชื่อเฉพาะทาง ค่าอะไรพิสดารๆเกินไป เพราะเราว่า การใช้งานจริงเนี่ย มันก็ไม่ได้ไปนึกถึงสเปคอะไรขนาดนั้น นึกถึงขับรถ เราก็แค่อยากรู้ว่ามันนั่งสบายมั๊ย ขับสบายมั๊ย คงไม่ได้จำว่าค่าการรับแรงกระแทกเป็นหน่วยอะไรแบบนั้นน่ะ ก็เลยทำให้ต้องใช้เวลาทดสอบกับตัวเองจนพอใจในระดับนึง ถึงจะกล้าเขียนออกมา เพราะเดี๋ยวจะดูกลายเป็นมั่วๆหรือไปเอาข้อมูลที่ไหนมาเขียนก็ได้แบบนั้น กลับมาที่เรื่องกล้องต่อ ทีนี้.. ตัวเราเนี่ย ไม่ค่อยจะถนัดกล้อง SLR เท่าไหร่ ได้ใช้ผ่านมือมาหลายๆรุ่นอยู่แหล่ะ ไอ้ที่ชอบก็มีอยู่ในใจ แต่ไม่ได้เขียนสักที ประกอบกับว่าเริ่มฮึดอยากให้บล็อกนี้มีข้อมูลเกี่ยวกับกล้องมากขึ้น เพราะเห็นว่าหลายๆคนที่เพิ่งเริ่มใช้ ก็เอามาเป็นข้อมูลในการตัดสินใจอยู่หลายคน ก็เลย เอาวะ.. เริ่มเขียนรีวิวกล้อง SLR สักที…

“ฟิล์มยังไม่ตาย” ยังอยู่ได้ เพราะดิจิตอล?

  วันก่อนเห็นข่าวที่คนไปต่อแถวซื้อกล้อง Fujifilm ในงานกล้องงานหนึ่งที่กำลังฮิตสุดๆอย่าง X-A2 กัน ลอยเข้ามาใน Feed  ถือเป็นปรากฏการณ์กล้องดิจิตอล Fujifilm ที่ขายดีแบบระเบิดระเบ้อ ตั้งแต่เปิดตัว X-Pro เมื่อหลายปีก่อน ลากมาถึงซีรี่ย์ X100 ลากมาถึงล่าสุด X-A2 ที่พูดถึง มันกลายเป็นกล้องประจำตัวของเด็กวัยรุ่นไทยวันนี้ไปแล้ว เรียกว่าไปไหนก็มีแต่เด็กๆห้อยคอกันแทบทุกคน เราเลยนึกถึงปรากฏการณ์นี้ว่า จริงๆมันเป็นการพึ่งพากันไปมาระหว่างโลกสองโลกนะ ทั้งอนาลอค และ ดิจิตอล นอกจากดิจิตอลจะพึ่งพาความเป็นอนาลอคแล้ว ในทางกลับกันเอง กล้องฟิล์มก็ได้พลังส่งจากจุดนี้ ทำให้ฟิล์มมันอยู่รอดท่ามกลางโลกที่มีแต่เทคโนโลยีล้ำๆกันไปได้ มันพึ่งพากันยังไง? ถ้านึกย้อนกลับไปหลายปีก่อนหน้านั้นไป Instagram โซเชียลที่สร้างพฤติกรรมใหม่ให้กับคนยุคนี้ ด้วยการสื่อสารด้วยรูปภาพแทนคำพูด (ถึงแม้ว่าคนไทยจะสามารถใช้มันเป็นเครื่องมือขายครีม ขายของออนไลน์ไปได้ ฝรั่งคงจะงงว่ามึงมาถึงจุดนี้ไม่ยังไง?) จุดหนึ่งที่มันทำให้ Instagram ฮิตติดลมไปได้ ก็คงต้องยกความดีให้กับเอฟเฟคแบบกล้องโพลารอยด์ , Square Format แบบกล้อง Medium Format ฯลฯ ถือเป็นการดึงเอาเสน่ห์ของกล้องฟิล์มมาใช้ได้ถูกจริตคนมาก หรือแม้แต่การมาของแอพ , Plugins ที่ชื่อว่า VSCO เรียกว่าใช้เสน่ห์คล้ายๆกับที่…

รีวิวกล้องฟิล์มแบบบ้านๆ : กล้อง Rolleicord VB จุดเริ่มต้นของคนถ่ายฟิล์ม 120

  ช่วงปีก่อนนี่ เป็นช่วงที่ได้ลองกล้องใหม่ๆเยอะมาก จะบอกว่าลองกล้องใหม่ก็ไม่ถูก เพราะจริงๆแม่งโบราณทั้งนั้น เวลาใครได้ถ่ายกล้องฟิล์ม 35mm. ไปถึงจุดนึง ก็ต้องอยากสัมผัสสิ่งที่เหนือกว่าเป็นธรรมดา หลายๆครั้งเราก็ลูบๆคลำๆกล้อง Medium Format หรือกล้องที่ใช้ฟิล์มขนาด 120 ของคนโน้นคนนี้ไปตามเรื่อง แต่ไม่เคยได้ถ่ายจริงจังเท่าไหร่ จริงๆแล้วเป็นคนที่ชอบพกกล้องเล็กๆมากกว่า การแบกอะไรใหญ่ๆนี่ไม่ใช่ทางเลย แต่คนมันยังไม่เคยน่ะนะ ก็ต้องขอสักครั้ง เพราะมีแต่คนบอกว่า ลองแล้วจะกลับตัวยาก แหม่.. ยิ่งท้านี่ยิ่งต้องลองเลย เช้าวันหนึ่ง ก็เดินออกไปจะถอยรถออกจากบ้าน พอเข้าไปนั่งในรถก็พบกล่องของขวัญใบหนึ่ง เมื่อเปิดออกมา … โอ้โห.. Rolleicord VB คุณภรรยาทำซะไพ้ น้ำตาร่วงกันเลยทีเดียว ตั้งแต่บัดนั้นก็เลยมีกล้อง Medium Format ของตัวเองกะเขาบ้าง เราใช้ Rolleicord VB ไปถ่ายอยู่หลายที่ที่จริงๆจังๆ เรียกว่าเอาจนคล่องล่ะนะ อุตส่าห์แบกไปทริปไกลๆ ผลที่ออกมาก็เรียกว่าน่าประทับใจมากแหล่ะ แต่ไม่เคยเอามารีวิวจริงๆจังๆสักที วันนี้ก็เลยคิดว่า เอาวะ! ไม่ได้เขียนนาน หยิบเจ้านี่มาเขียนรีวิวละกัน ก่อนอื่นเลย อยากเรียบเรียงรุ่นของเจ้า Rolleicord ให้มือใหม่ได้เข้าใจก่อน ว่าควรหรือไม่ควรซื้อตัวไหนนะ…